Ks. Jan Kaczkowski, szczery, bezpośredni, pełen energii i charakterystycznego poczucia humoru, na dobre zapisał się w pamięci tysięcy Polaków. „Dzień dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” pozwala jeszcze raz spotkać tę niezwykłą postać, ale także zajrzeć za dobrze znany publiczny wizerunek i poznać Janka, zanim stał się księdzem Janem. To film o dorastaniu, wyborach, wierze, pomaganiu innym i życiu na „pełnej petardzie”, a także o chorobie i śmierci, o których ks. Jan mówił bez lęku i bez tabu.
Czy można rozmawiać z młodzieżą o chorobie, śmierci i wierze bez patosu i moralizowania?
Film „Dzień dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” pokazuje, że tak.
To nie tylko opowieść o chorobie i umieraniu, ale przede wszystkim portret człowieka, który mimo świadomości własnej śmiertelności chciał żyć intensywnie, kochać, pomagać innym i zadawać trudne pytania. Historia ks. Jana Kaczkowskiego może być dla młodych widzów punktem wyjścia do rozmowy o wartościach, odpowiedzialności, autorytetach, wierze, relacjach z innymi i tym, co sprawia, że życie nabiera sensu.
Dokument Artura Wierzbickiego przedstawia ks. Jana zarówno jako charyzmatycznego duchownego i człowieka zaangażowanego w pomoc osobom chorym, jak i jako zwyczajnego Janka – chłopaka, który dorastał, popełniał błędy, imprezował, zadawał pytania i szukał własnej drogi. Dzięki temu film pozwala zobaczyć postać znaną z publicznego życia z bardziej osobistej perspektywy.
Film rekomendujemy uczniom klas VII-VIII szkoły podstawowej i szkół ponadpodstawowych.
DARMOWE MATERIAŁY EDUKACYJNE DOSTĘPNE DO FILMU:
• Scenariusz lekcji– ZAPYTAJ swojego specjalistę ds. kluczowych klientów o materiały
POZNAJ WALORY EDUKACYJNE FILMU:
✪ Życie z diagnozą
Ks. Jan Kaczkowski sam nazywał siebie „onkocelebrytą” – osobą rozpoznawalną przede wszystkim dlatego, że choruje na raka. Nie ukrywał swojej choroby ani związanych z nią trudnych emocji, ale starał się żyć mimo niej, a nie wyłącznie z jej powodu. Film pokazuje jego niezwykłą postawę wobec doświadczenia granicznego: dystans do siebie, poczucie humoru, bliskość z innymi i gotowość do mierzenia się z tym, co trudne. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, jak choroba może zmienić sposób patrzenia na życie i relacje z innymi oraz dlaczego osoba chora potrzebuje nie tylko leczenia, ale także obecności, rozmowy i normalności.
✪ „Nie bójmy się słowa: umrzeć”
Choroba i śmierć są w filmie obecne bez unikania trudnych tematów. Poruszające sceny towarzyszenia osobom u kresu życia mogą być dla młodych widzów wymagające, ale jednocześnie realizują ważną misję ks. Kaczkowskiego – oswajania tego, o czym często nie potrafimy rozmawiać. Film przypomina, że rozmowa o rzeczach ostatecznych nie musi oznaczać odbierania życiu nadziei – przeciwnie, może pomóc lepiej docenić jego wartość.
✪ Optymizm i radość życia
Świadomość choroby i zbliżającej się śmierci nie odebrała ks. Janowi energii do działania. Przeciwnie – stała się dla niego impulsem, by żyć intensywnie, angażować się, spotykać z ludźmi, śmiać się i rozmawiać. Film pokazuje radość nie jako naiwne przekonanie, że wszystko zawsze będzie dobrze, ale jako świadomy wybór sposobu przeżywania codzienności. To przestrzeń do rozmowy z uczniami o tym, co pomaga zachować ciekawość świata, poczucie humoru i wewnętrzną siłę także wtedy, gdy życie stawia przed nami trudne doświadczenia.
✪ Od Janka do księdza Jana – portret dorastania
Zanim stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich księży, był Jankiem – nastolatkiem, który, podobnie jak jego rówieśnicy, robił „mnóstwo głupich rzeczy”. Film pozwala zobaczyć, jak doświadczenia młodości, relacje z bliskimi i kolejne wybory wpływały na człowieka, którym później się stał. Taka perspektywa może być szczególnie interesująca dla młodych widzów. Pokazuje bowiem, że dorosłość nie jest gotową tożsamością, ale procesem – drogą pełną pytań, prób, błędów i poszukiwania własnego miejsca w świecie.
✪ Trudne pytania i krytyczne myślenie
Ks. Kaczkowski nie bał się pytać ani podważać tego, co uważał za niewłaściwe. Jego ciekawość i otwartość pozwalały mu rozmawiać także o problemach Kościoła, hipokryzji czy nieetycznych zachowaniach osób duchownych. Film może być punktem wyjścia do rozmowy o tym, czym jest krytyczne myślenie i dlaczego przynależność do określonej wspólnoty czy systemu wartości nie musi oznaczać bezkrytycznego przyjmowania wszystkiego, co się z nim wiąże. To także okazja do zastanowienia się, czy można jednocześnie wierzyć, mieć wątpliwości i zadawać trudne pytania.
✪ „Gościć można tylko innych” – otwartość na drugiego człowieka
Jedną z najważniejszych wartości, które reprezentował ks. Jan, była otwartość na drugiego człowieka – niezależnie od jego pochodzenia, wyglądu, języka czy przekonań. W jego rozumieniu wiara nie była powodem do budowania murów, lecz zaproszeniem do spotkania. Historia ks. Kaczkowskiego może więc stać się punktem wyjścia do rozmowy o tolerancji, szacunku i gotowości do spotkania z osobami, które różnią się od nas. To także ważny temat w kontekście budowania relacji i wspólnoty.
✪ Wiara jako działanie
Film nie przedstawia wiary jako zbioru samych deklaracji czy rytuałów. Dla ks. Kaczkowskiego wiara wyrażała się przede wszystkim w działaniu i relacji z drugim człowiekiem. Jej istotą była miłość, obecność i gotowość do pomocy. Seans może być okazją do rozmowy o tym, czym jest wiara i jak może wpływać na codzienne wybory. Równie ważne jest jednak pytanie bardziej uniwersalne: czy wartości mają znaczenie, jeśli nie przekładają się na nasze zachowanie?
✪ „Żeby coś ze mnie zostało” – życie dla innych
Ks. Jan Kaczkowski swoje życie poświęcił pomaganiu innym. Współtworzył Puckie Hospicjum, towarzyszył osobom chorym i ich rodzinom, a swoją działalnością zachęcał innych do angażowania się na rzecz potrzebujących. Film pozwala zastanowić się nad tym, co chcielibyśmy po sobie pozostawić. Czy są to rzeczy, osiągnięcia i sukcesy, czy raczej relacje, udzielona pomoc i dobro, które przekazujemy dalej? To także dobry punkt wyjścia do rozmowy o wolontariacie, odpowiedzialności społecznej i pomaganiu innym.
✪ Autorytet z autentyczności
Ks. Jan nie budował autorytetu poprzez dystans czy stawianie się ponad innymi. Jego siłą była autentyczność – mówił otwarcie o swoich słabościach, błędach, wątpliwościach i ograniczeniach. Jednocześnie konsekwentnie działał zgodnie z wartościami, które głosił. Po seansie warto porozmawiać z uczniami o tym, czym właściwie jest autorytet. Kogo sami uznają za ważną postać i dlaczego? Czy autorytet można zdobyć dzięki stanowisku, popularności lub wiedzy, czy potrzebne jest coś więcej – wiarygodność i zgodność słów z czynami?
✪ „Nikt nie zwolni nas z powinności”
Postawa ks. Kaczkowskiego skłania do zadania pytania o odpowiedzialność za siebie i innych. Jego przekonanie, że każdy z nas ma określone powinności wobec drugiego człowieka, może być punktem wyjścia do rozmowy o zasadach etycznych i moralności. Film pozwala zastanowić się, skąd biorą się nasze obowiązki wobec innych i czy możemy pozostać obojętni, kiedy widzimy czyjąś krzywdę lub potrzebę pomocy.
✪ Humor i dystans do siebie
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów publicznego wizerunku ks. Jana było poczucie humoru. Potrafił żartować z rzeczy poważnych, „obśmiewać” to, co nadęte, a przede wszystkim – śmiać się z samego siebie. To ważny wątek również z perspektywy młodych ludzi. Film pozwala porozmawiać o tym, jak sposób, w jaki patrzymy na trudną sytuację, wpływa na nasze emocje. Dystans nie zawsze oznacza lekceważenie problemu – czasem może być sposobem na poradzenie sobie z napięciem i odzyskanie poczucia sprawczości.
„Dzień dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” to film, który może być początkiem ważnej rozmowy z młodzieżą – o tym, jak żyć, kiedy nie wszystko układa się zgodnie z planem, jak budować relacje z innymi i jak przekuwać wyznawane wartości w konkretne działanie. To także nieoczywisty portret człowieka, który zamiast unikać trudnych pytań, uczynił z nich część swojej drogi.
„Dzień dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” dostępny dla grup szkolnych od 11 września.
Zamów seans u 👉 Specjalisty ds. kluczowych klientów.